Położenielogo

Drawieński Park Narodowy

     Drawieński Park Narodowy to najbardziej malowniczy fragment Równiny Drawskiej, dużego obszaru sandrowego na Pojezierzu Pomorskim, zajętego przez zwarty kompleks leśny Puszczy Drawskiej. Park narodowy, o charakterystycznym kształcie przestrzennym zbliżonym do litery V, obejmuje dolinę rzeki Drawy i jej dopływu - Płocicznej oraz fragmenty Puszczy wraz ze śródleśnymi łąkami, torfowiskami i jeziorami. Z obszarem Parku i otuliny związana jest zlewnia Drawy o powierzchni 567 km2.

Rzeka Drawa
Drawa, główna rzeka Puszczy Drawskiej, stanowi serce Drawieńskiego Parku Narodowego.
     Dużo tu miejsc, które podkreślają związek człowieka z puszczą - stare, wyludnione osady, ewangelickie cmentarze, ruiny młynów, tartaków, kościołów.

     Park został utworzony w 1990 roku, jego powierzchnia wynosi 11 441,34 ha. Wszelkie czynności realizowane na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego podporządkowane są ochronie przyrody. Jego podstawową funkcją jest obserwacja środowiska naturalnego i ocena aktualnego stanu procesów przyrodniczych, wód powierzchniowych i podziemnych, zmian klimatu, elementów przyrody nieożywionej. Na jej podstawie można prognozować kierunki i tempo przemian ekosystemów oraz reakcje żywych organizmów na zmiany środowiska.

Fragment ekosystemu
Rozkładające się drewno w lesie stanowi niezbędny element ekosystemu, dając schronienie około 100różnym gatunkom: bezkręgowcom, ptakom, mchom, grzybom, porostom.
     Pozornie powszedni, nieciekawy krajobraz. Ale gdy przemierzymy monotonne lasy sosnowe, zaskoczą nas starodrzewia, zarośnięte kilkusetletnimi buczynami doliny rzek, porośnięte szuwarami jeziora. Niejednokrotnie tylko tutaj można spotkać rośliny lub zwierzęta, którym gdzie indziej groziloby wyginięcie.

     Łąki czerwienią się od storczyków, przy śródleśnych jeziorkach i bijących źródłach jest zielono od mchów, w rzece wydra walczy z węgorzem, bielik upatruje swojej ofiary w którymś z jezior.

     Drawieński Park Narodowy odznacza się bogactwem występujących tu typów ekosystemów. Miarą tego bogactwa jest liczba 224 udokumentowanych zbiorowisk roślinnych. Powierzchniowo dominują lasy - stanowią ponad 80 proc. powierzchni Parku - przede wszystkim buczyny, lęgi olszowe i olsy, a także płaty borów sosnowych. Charakterystycznymi elementami przyrody Parku są także torfowiska, oraz ekosystemy wodne i łąkowe.

Buczyna
Wiosna w buczynie. Lasy bukowe są typowe dla środkowej części Europy, a na nizinach Polski występują głównie na Pomorzu. Jest to jeden z podstawowych typów lasów w Puszczy Drawskiej. Porastają one żyzne, ale nie wilgotne siedliska na róych glebach - od piaszczystych do gliniastych.
     Jeziora położone na obszarze Drawieńskiego Parku cechują się znaczną zmiennością pod względem powierzchni i głębokości. Kilka z nich wyróżnia się oryginalną fauną i florą. Faunę Parku reprezentuje ponad 200 gatunków kręgowców, wśród nich najliczniejszą gromadę stanowią ptaki. Gniazdują tu między innymi: bielik, orlik krzykliwy, kania rdzawa, rybołów, bocian czarny, gągoł, tracz nurogęś, włochatka, puchacz i jarząbek - gatunki rzadkie i będące pod ochroną. Występuje też bogactwo bezkręgowców, pośród których są szczególnie cenne gatunki zagrożone wyginięciem. W wodach jezior i rzek spotkać można lipienie, trocie wędrowne i jeziorowe, pstrągi potokowe, minogi, sieje, sielawy, brzany, certy, żółwie błotne, bobry i wydry.To ostatnie zwierzę, ściśle związane z wodami bogatymi w ryby, jest symbolem Drawieńskiego Parku Narodowego.

     Puszcza Drawska, obecnie zwarty kompleks leśny, jeszcze sto lat temu była mozaiką lasów, pastwisk i pól. Jej dzisiejszy krajobraz jest w znacznym stopniu ukształtowany przez tradycyjną gospodarkę, zwłaszcza leśną, a jego elementami są relikty dawniejszej ludzkiej aktywności.

     Nad Drawą do dziś czytelny jest zespół dawnych bindug, z których transportowano drewno pozyskiwane w lasach Puszczy, spławiając je rzeką. Wśród kompleksu leśnego urozmaiceniem są resztki dawnych osad, dziś opuszczonych, ze skupieniami bzów lilaków i starych drzew owocowych. W kilku miejscach, gdy pogrzebać w ziemi lub przyjrzeć się powierzchni dróg leśnych, znaleźć można łezki szkła bądź kawałki węgla drzewnego - ślady dawnych przemysłów leśnych: smołami i hut szkła.

     Wzdłuż całego wschodniego ramienia Parku ciągnie się unikatowy zabytek techniki - Kanał Sicieński, zbudowany w XIX wieku dla nawodnienia łąk nad Drawą. Kanał ten prowadził wodę z odległego o około 27 km jeziora Sitno i do dziś - mimo że obecnie suchy - imponuje skalą przedsięwzięcia.

Jezioro Ostrowieckie
Jezioro Ostrowieckie - wąski przesmyk.
     Wzdłuż wschodniego ramienia Parku ciągnie się też pasmo fortyfikacji Wału Pomorskiego, zbudowanych w latach trzydziestych XX wieku. Znajduje się tu kilkadziesiąt schronów bojowych i innych obiektów - schronów dowodzenia, łącznic telefonicznych, fundamentów wież obserwacyjnych, zapór przeciwczołgowych itp., zachowanych w różnym stanie. Drobny, lecz mający swój udział w całości krajobrazu kulturowego Puszczy element to rozproszone w lasach resztki starych cmentarzy, których nagrobki zlewają się niemal zupełnie z otaczającą roślinnością, a także rozproszone przy drogach kamienne słupy drogowskazowe, o zupełnie zatartej dziś treści. W granicach Parku leży osada leśna Głusko, niegdyś centrum dużego majątku rolnego. Zachowało się tu skupisko zabytków techniki: elektrownia wodna na Drawie z przełomu XIX i XX wieku, pozostałości napędzanego kołem wodnym wodociągu wiejskiego, kościół przebudowany z dawnego browaru, miejsca dziewiętnastowiecznych hut szkła.

     Natomiast w leżącym częściowo w granicach Drawieńskiego Parku Narodowego Zatomiu zachowały się przykłady tradycyjnej zabudowy z czerwonej cegły z detalami typowymi dla regionu. Więcej takich przykładów można znaleźć w wioskach w otulinie Parku.